| Mijn gedichten, emoties en belevingswereld. |
 |
Het is een hele tijd geleden
dat je uit ons leven
opeens bent weggegleden.
De wereld draait maar door
en toch is het alsof
ik soms je stem nog hoor.
Er loopt iemand op straat
jouw beweging, jouw houding
het is mijn hart dat overslaat.
Soms prikt een blik in mijn nek
draai me om, zie jouw ogen
ik lijk wel hartstikke gek.
Jouw album in mijn handen
doorbladerend, dromend
lijk in een andere wereld belanden.
Je bent niet vergeten
herinneringen zo springlevend
dat wilde ik je even laten weten.
Een vermoeid gezicht
ogen kijken in de verte
zijn blik nergens op gericht.
Handen gerimpeld, oud
nu zo krachteloos
werkten ooit in alle eenvoud.
Benen zonder draagvermogen
zo ontzettend hulpeloos
alle hoop vervlogen.
Ogen die afwezig kijken
herkent steeds minder
is vaak niet meer te bereiken.
Woede, berusting en verdriet
een wirwar van gevoelens
omdat zijn geheugen hem verliet……
Als het vuur
aan kracht verliest
en de herinnering
aan gisteren
meteen bevriest
het niet meer weten
maakt hem triest
Als het vuur
langzaam vervaagt
en hiij nu niet meer
weet wat je net
hebt gevraagd
de frustratie maakt hem
soms boos en gejaagd
Als het vuur
langzaam dooft
en hij merkt dat hij
van zijn zintuigen
wordt berooft
wat gaat er dan om
in dat lieve, oude hoofd...?
Als het vuur
een waakvlam wordt
zijn vertrouwde leven
stukje bij beetje
in elkaar stort
hij bij vlagen nog net weet
wat eraan schort....
Als de waakvlam
vecht voor zijn bestaan
maar hij steeds minder
plek krijgt om ergens
heen te gaan
Ik kan het niet tegenhouden
en kijk naar hem met in mijn ogen
een traan.............
Je houd me vast
en ik sluit mijn ogen
emoties vinden een uitweg
gevoed door jouw mededogen.
Opgekropt verdriet
tranen wellen op
en veilig in jouw armen
kiezen ze het ruime sop.
Je houd me vast
en streelt me zacht
deze uitingen van genegenheid
ik heb er zolang op gewacht
Pijnlijke herinneringen
onverwerkt leed
jouw zorgzaamheid
niets vragend, discreet.
Je houd me vast
een kus op mijn wang
je laat me zo weten
ben niet meer bang.
Ik kijk in je ogen
en zie jouw liefde voor mij
gevoelens wederzijds
want degene waar ik van hou ben JIJ...
Dementie
Emotie
|
23 April 2008 | 10:19:22
Vergeten
het niet meer weten,
steeds opnieuw dezelfde vraag,
de reactie vaak verward en traag.
Vergeten
het niet meer weten
welke dag het was of is,
de frustratie, en daarna gekissebis.
Vergeten
het niet meer weten,
het hoe, wat en waarom,
en zichzelf dan verwijten, hij is dom.
Vergeten
het niet meer weten,
soms een vloek, soms een zegen,
een vertroebelt beeld als in mistige regen.
Vergeten
het niet meer weten,
hoe je eigen handtekening was,
de tol voor zijn leeftijd nadert alras.
Vergeten
het niet meer weten,
DEMENTIE in vol ornaat,
wat tot mijn verdriet niet aan mijn vader voorbij gaat……..
Winter van het leven
Levenslessen
|
23 April 2008 | 10:05:14
Heel langzaam komt het besef,
dat hij in de winter
van zijn leven zit,
en iedere dag
verdwijnt er wel een
beetje meer van zijn pit.
De zorgen worden
alsmaar groter
en daarmee mijn verdriet,
want ik herken de
dingen, die hijzelf
niet meer ziet.
Die vertrouwde levenslust
is bij vlagen
nog wel aanwezig,
maar de eenzaamheid in
zijn vermoeide ogen
houdt me steeds vaker bezig.
Meer en meer staart
hij met een wezenloze
blik rond,
verdwijnt de realiteit
bij stukje en beetje
naar de achtergrond.
Het kind wordt ouder,
en de ouder
opnieuw weer kind,
het liefst sloot ik
voor de gevolgen mijn ogen,
maar ik ben niet blind.
Mijn beurt om hem
nu te helpen
en de weg te wijzen
zoals hij ooit bij mij deed
vol toewijding en liefde
want dat is iets wat ik nooit vergeet….
Kom hier,
en sluit je ogen,
Geef me je hand,
en voel het kloppen
van mijn hart.
Dit breng jij teweeg,
iedere keer dat ik
aan je denk.
Begrijp je
wat ik bedoel,
als ik zeg,
dat mijn hart
op hol slaat.
Voel jij hetzelfde,
of ben ik de enigste
van ons twee
die zo droomt?
Ik wil dit gevoel
niet verliezen,
want dat zou
betekenen dat ik
ook jou kwijt ben.
Ik sluit mijn ogen,
geef je mijn hand
en voel het kloppen
van jou hart.
Wat stelt de zon nog voor
zonder de dag,
of de maan
zonder nacht,
waar blijven de vissen
zonder water,
of vogels
zonder vleugels
wat ben ik
zonder jou.
De zon kan
de dag niet missen
en de maan niet de nacht,
de vissen kunnen
niet zonder water
de vogels
niet zonder vleugels
en ik kan jouw niet
missen in mijn
bestaan
Zoals de zon
het dag nodig heeft,
en de maan
de nacht,
zoals de vissen
niet zonder water kunnen
en de vogels zonder vleugels
niet kunnen vliegen,
zo heb ik jou nodig
in mijn leven.
Dit gedicht werd geschreven door mijn lieve vriendin
Monique
Iedereen weet het
Je kunt niet voor iedereen alles zijn
Je kunt niet alles tegelijk doen
Je kunt niet in alles even goed zijn
Je kunt niet alle dingen beter doen dan anderen
Je bent net als anderen ook maar een mens
Daarom moet je
Weten hoe je bent en dit accepteren
Jij moet zelf beslissen wat eerst komt en dat ook doen
Je moet je sterke punten ontdekken en deze gebruiken
Je moet niet met anderen concurreren,
want niemand is in deze wedstrijd zoals jij bent
Dan
Zul je accepteren hoe uniek je bent
Zul je leren om prioriteiten te stellen
en besluiten te nemen
Zul je leren om met je beperkingen te leven
Zul je leren om respect voor jezelf te hebben
Durf te geloven
Dat je een prachtige, uniek persoon bent.
Dat het geen recht is, maar een plicht om te zijn wie je bent.
Dat leven een op te lossen probleem is,
maar geen te koesteren geschenk
En dat je in staat bent boven datgene te staan
wat je eerst het gevoel van falen gaf.
Jij bent mijn droom.
Zo moeilijk uit te leggen
maar als je het weet,
weet je het.
Ik heb je nodig ,
in mijn hart,
in mijn lichaam,
in mijn ziel.
Zoals de sterren
een hemel nodig hebben,
en een rivier de regen.
Zoals de adelaars
vleugels nodig hebben,
en het vuur
de vlammen nodig heeft.
Zoals de zon een dag nodig heeft,
en de nacht de maan.
dat is de manier
waarop ik droom over jou.
Er is niks wat ik eraan kan doen
niks wat ik zeggen kan,
want mijn hart beslist.
Zo droom ik over jou....
|
|
|
|
|
